24 Μαΐ 2012

τα μουσικά....






τα φρουτένια...





και με τις πεταλούδες κλείνει αυτή η ενότητα με τις μίνι ακουαρέλες που φτιάχτηκαν 
στο μονοήμερο σεμινάριο της Μαριέλας για την δημιουργική ακουαρέλα. 
Ήταν πολύ διασκεδαστικό και σίγουρα θα το επαναλάβω :-)











17 Μαΐ 2012

τα γήινα











μετά μουσικής...








συνεχίζεται...






9 Μαΐ 2012

τα θαλασσινά











μίνι ακουαρέλες

υ.γ. κάνοντας κλικ στις φωτογραφίες θα δείτε το ακριβές μέγεθος


συνεχίζεται..

30 Απρ 2012

Καλή Πρωτομαγιά!














Παιχνίδια με χρώμα και νερό... από το μονοήμερο σεμινάριο της Μαριέλας.. εξ αποστάσεως;-)

υ.γ. Θα ακολουθήσουν κι άλλα:-) 



Καλό μήνα σε όλους!


16 Μαρ 2012

σπουδή



Είναι μία σπουδή από το μάθημα σχεδίου του εικαστικού καφενείου.. με μαρκαδόρους! Αν δεν ήταν το μάθημα δεν θα έπιανα ποτέ τους μαρκαδόρους των παιδιών για να ζωγραφίσω. Η αλήθεια είναι πως μου άρεσε πολύ, γι αυτό και θα προμηθευτώ καλούς μαρκαδόρους και σε πολλές αποχρώσεις για να έχω το αποτέλεσμα που θέλω.
Για την ιστορία, στην ζωγραφιά εικονίζεται μία γωνιά από το νηπιαγωγείο μας.



ακουαρέλα και μαρκαδόροι 35Χ25



5 Μαρ 2012

red steps



"red steps"



ακρυλικά 30Χ23cm





23 Φεβ 2012

sketch..


Μετά από πολύ καιρό απόκτησα καινούργιο σκάνερ και έτσι μπορώ να σκανάρω μικρά γρήγορα σκιτσάκια από το σημειωματάριό μου:-)




Το παρακάτω είναι το πρώτο μου σχέδιο. Το '94 αναγκάστηκα να κάτσω πίσω από ένα γραφείο για λίγο καιρό και μη μπορώντας να το αντέξω έπιασα το μολύβι και άρχισα να σχεδιάζω στις ατελείωτες ώρες (έτσι μου φαινόταν) που περίμενα. Από τότε μου δημιουργήθηκε η αγάπη για το σχέδιο και τη ζωγραφική. Μάλλον πάντα το αγαπούσα αλλά ποτέ δεν είχα χρόνο γι αυτό..
Στο συγκεκριμένο, χρησιμοποίησα μολύβι και κάρβουνο και πήρα την εικόνα από ένα πολύ μικρό απόκομμα εφημερίδας (3Χ4cm).

17X25cm





2 Φεβ 2012

σκέψεις..




Κάποτε είχα αναφέρει εδώ την περίπτωση της μικρής μου που δεν ήθελε να ζωγραφίζει, γιατί φοβόταν μήπως και δεν το κάνει καλά. Ήταν η εποχή που εγώ ζωγράφιζα πολύ και εκείνη σύγκρινε ότι έφτιαχνα με τις δικές της προσπάθειες. Αυτό άλλαξε ριζικά. Εδώ και ένα χρόνο δεν σταματά να ζωγραφίζει. Όπου βρεθεί ζητάει μολύβια, μπογιές, χαρτιά και γρήγορα παρακαλώ, μη φύγει το μοντέλο, η έμπνευση, η ιδέα. Οι γραμμές της είναι ελεύθερες, οι φόρμες σταθερές μέσα στην ασάφειά τους, τα χρώματα βιαστικά γεμίζουν τις μορφές της αφήνοντας κενά και συχνά βγαίνουν από τα περιγράμματα.. τίποτε δεν τη σταματά, τίποτε δεν την ενοχλεί, φτάνει να ζωγραφίζει, να δημιουργεί, να δίνει διέξοδο στην φαντασία της! Το αποτέλεσμα είναι πάντα αυθόρμητο, εκφραστικό, συχνά αναπάντεχο σαν θέμα και απόδοση. Έχω πάντα έναν μικρό εξοπλισμό στη τσάντα μου για εκείνη.. δεν σταματάει ποτέ!

Τώρα όμως στην δική της πρότερη θέση είμαι εγώ. Δεν ζωγραφίζω καθόλου ή ελάχιστα,  όχι γιατί δεν θέλω, όχι γιατί δεν έχω ιδέες, αλλά γιατί βλέποντάς εκείνη έχω αναθεωρήσει πολλά και ψάχνω από την αρχή το γιατί και το πως της δημιουργίας. Προσπαθώ να με θυμηθώ στο δικό μου αντίστοιχο κομμάτι της πλήρης ελευθερίας και δεν μπορώ. Να θυμηθώ αν κάποτε έκανα κάτι χωρίς τις εμμονές που απέκτησα μεγαλώνοντας. 
Κάπου διάβασα πως "η τέχνη ξεπλένει την ψυχή από την σκόνη της καθημερινότητας".  Και εδώ μπαίνει το μεγάλο ερώτημα.. τι είναι τέχνη? Θεωρώ πως όταν ισχύει η παραπάνω προϋπόθεση τότε το αποτέλεσμα ΕΙΝΑΙ τέχνη. Ακόμη κι αν προέρχεται από τον ατάλαντο, τον αυτοδίδακτο, τον μικρό ή τον μεγάλο. Αν τώρα, μέσα από μια ιδιαίτερη περίπτωση δημιουργού πάει η τέχνη ένα βήμα παραπέρα, τότε είναι κέρδος για την ανθρωπότητα!

Με αυτές τις σκέψεις ξεκίνησα και πάλι μια νέα για μένα προσπάθεια. Μικρά και γρήγορα σκίτσα που ελπίζω να με οδηγήσουν λίγο πιο κοντά στο αυθόρμητο, χωρίς να μεσολαβεί η αυστηρή κριτική που κάνω στον ίδιο μου τον εαυτό.
Το πρώτο που εικονίζεται εδώ δεν είναι ούτε μικρό, ούτε γρήγορο. Ασχολήθηκα μαζί του μία με μιάμιση ώρα. Θέλω να κάνω ολοκληρωμένα πράγματα της μισής το πολύ ώρας και να είμαι ευχαριστημένη. Όταν το καταφέρω θα είμαι έτοιμη και πάλι να επιστρέψω στα τελάρα μου.. 



ακουαρέλα και μαρκαδοράκι 30Χ23cm 




9 Ιαν 2012

Ένα κάστρο τρομερόοοοοο:-)

Ο νέος χρόνος με βρήκε με τα μικρά μου να κόβουμε και να κολλάμε χαρτόνια, τσόχες και χίλια δυο μπιχλιμπίδια. Οι ημέρες των γιορτών προσφέρονται άλλωστε. Όλα όμως είχαν αρχή και τέλος το θηλυκό της οικογενείας, ως πιο μεγάλο και πιο απαιτητικό! Ο μικρός δεν ζητούσε τίποτα, ούτε παραπονιόταν.. έτσι σκέφτηκα να τον ρωτήσω εγώ αν θέλει κάτι να φτιάξουμε για εκείνον. Μου απάντησε χωρίς δεύτερη σκέψη "ένα κάστρο".. χμ μάλλον το δούλευε για καιρό στο μυαλό του:-)


Το ήθελε "μαααααααύρο και τρομερόοοοο, με τέρατα και φωτιέεεεεες" όταν το έλεγε σούφρωνε και τα φρύδια να δείχνει κακός:-)))
Ξεκίνησα λοιπόν το κάστρο του κόβοντας χαρτόνια από κούτες και ντύνοντάς τα με ρετάλια από υφάσματα ώστε να γίνουν πιο γερά και να αποφύγω το βάψιμο που δεν θα έδινε και τόσο καλό αποτέλεσμα. Για κολώνες χρησιμοποίησα κυλίνδρους από χαρτιά κουζίνας.


Το λάθος μου ήταν που στη βάση όπως και στις κολώνες, κόλλησα αυτοκόλλητο χαρτί και μετά είχα πρόβλημα στις κολλήσεις με την ατλακόλ που ξεκολλούσε, μιας και το αυτοκόλητο δεν έχει πόρους. Τελικά η κατασκευή "'έδεσε" όταν ένωσα με τα πλαϊνά υφασμάτινα κομμάτια και με τη ζεστή κόλα σιλικόνης.


Χρειάστηκε να ασχοληθώ από λίγο τρεις ημέρες, γιατί χρειαζόταν και χρόνο να στεγνώνει η κόλλα. Σε όλη αυτή τη διάρκεια εισέπραττα προκαταβολικά φιλιά  και όταν τελείωσε άκουσα πολύ καλά λόγια. Ο πελάτης μου δεν ήταν καθόλου δύσκολος. Μάλιστα μου έδωσε και νέες παραγγελίες.. ένα φάρο, μία στολή φάντασμα, ένα κιάλι πειρατικό.. ευτυχώς που το πειρατικό καράβι το έφερε ο Άι Βασίλης γιατί με έβλεπα και ναυπηγό:-))))